به گزارش مفدابهشتی- چهارم ماه مه سال ۱۸۸۶ در چهارمین روز اعتصاب و تجمع کارگران آمریکایی در شهر شیکاگو، پلیس به روی آنان آتش گشود که شماری کشته، گروهی مجروح و بعدها چهارتن نیز اعدام شدند. کارگران برای تعدیل وضعیت کار و کاهش ساعات روزانه کار از ۱۰ ساعت به ۸ ساعت اعتصاب کرده بودند.

قرار بود که اول ماه مه ۱۸۸۶ در آمریکا کاهش ساعت‌های کار به ۸ ساعت در روز، به اجرا درآید که چنین نشد و در نتیجه، کارگران در گوشه و کنار این کشور دست به تظاهرات زدند و در یک‌هزار و دویست کارخانه و کارگاه، اعتصاب کردند. شمار کارگران معترض شهر شیکاگو بیش از سایر شهرها و حدود ۹۰ هزار تن بود. در چهارمین روز تظاهرات شیکاگو، کارگران اعتصابی و هوادارانشان در «میدان هی‌مارکت» (Haymarket) جمع شده و از آن جا به‌حرکت درآمده بودند.

سخنرانان آنان بر یک گاری بزرگ سوار بودند و شعار می‌دادند. پس از طی مسافتی، پلیس خواست که تظاهرکنندگان متفرق شوند که ناگهان انفجاری صورت گرفت. یک پلیس کشته شد و چند کارگر و پلیس نیز زخمی شدند. این حادثه سبب شد که پلیس به‌سوی جمعیت تیراندازی کند و کشتار صورت گیرد. آمار کشتگان هنوز هم اعلام نشده‌است؛ اما نام انبوه زخمیان در دست است. پلیس با اعمال خشونت موفق شد جمعیت را پراکنده کند.

در پی این حادثه، هشت تن را به اتهام مسبّبان اعتصاب دستگیر کردند که پنج تن از کارگران مهاجر آلمانی و یکی هم آلمانی تبعه‌ی آمریکا بودند. دادگاه یکی از دستگیرشدگان را به ۱۵ سال حبس محکوم کرد و بقیه محکوم به اعدام شدند که فرماندار ایالت مجازات دو تن از آنان را به حبس ابد تخفیف داد.

با رسیدن اخبار مربوط به این تظاهرات به دیگر کشورها، در گوشه و کنار جهان مراسم یادبود برگزار  شد که به‌تدریج اول ماه مه، روز جهانی کارگر نام گرفت. چون اعدام‌شدگان شیکاگو اغلب آلمانی بودند، در سال ۱۹۳۳ حزب نازی آلمان روز اول ماه مه را روز ملی و تعطیل عمومی اعلام کرد.

هدف‌ها و فعالیت‌های سازمان جهانی کار:

این سازمان نهادی خودمختار و وابسته به‌مجمع عمومی سازمان ملل است، که سال ۱۹۱۹ براساس معاهده‌ی ورسای برپا شد. موافقت‌نامه‌ی مربوط به برقراری رابطه بین این سازمان و سازمان ملل سال ۱۹۴۶ به‌تصویب رسید و آن را به‌صورت  نخستین کارگزاری تخصصی درآورد.

عمده‌ فعالیت‌های «سازمان جهانی کار» برای پیش‌برد عدالت برای شاغلان به‌کار، در تمام نقاط جهان چنین است:

۱. تنظیم سیاست‌ها و جهانی کردن برنامه‌ها به‌منظور بهبود وضعیت کار و زندگی.

2. برقراری معیارهای کار و ابلاغ آن ها به مسؤولان ملی در به اجرا در آوردن این سیاست‌ها.

۳. اجرای برنامه‌یی وسیع همکاری‌های فنی، برای کمک به‌دولت‌ها و عملی کردن این سیاست‌ها به‌شیوه‌ی کارساز و اقدام به کارآموزی.

۴. آموزش و پژوهش به منظور کمک به پیش‌برد این تلاش‌ها.

انتهای خبر

کد خبرنگار: 110215